Potęgi i pierwiastki
1. Potęga o wykładniku naturalnym
Potęga o wykładniku naturalnym to skrócony zapis wielokrotnego mnożenia tej samej liczby przez siebie. Zapis aⁿ, gdzie jest liczbą naturalną większą od zera, oznacza iloczyn n czynników równych a, czyli a · a · a · ... · a, n razy. Liczbę a nazywamy podstawą potęgi, a liczbę n wykładnikiem. Przykładowo 2⁴ = 2 · 2 · 2 · 2 = 16. Dla wykładnika równego 1 potęga jest równa samej podstawie, więc a¹ = a. Szczególnym przypadkiem jest podstawa równa zero: zero podniesione do dowolnej dodatniej potęgi naturalnej wynosi zero, bo mnożymy same zera. Warto też pamiętać o znaku wyniku: potęga liczby ujemnej o wykładniku parzystym jest dodatnia, a potęga liczby ujemnej o wykładniku nieparzystym jest ujemna, ponieważ przy parzystej liczbie czynników ujemnych minusy znoszą się parami.
2. Potęga o wykładniku całkowitym
Definicję potęgi rozszerzamy na wykładniki całkowite, czyli zero i liczby ujemne, żeby prawa działań na potęgach działały bez wyjątków również poza wykładnikami naturalnymi dodatnimi. Dla dowolnej liczby a różnej od zera przyjmujemy, że a⁰ = 1. Wyrażenie 0⁰ nie jest określone i nie przypisujemy mu żadnej wartości. Dla wykładnika ujemnego przyjmujemy, że a⁻ⁿ = 1/aⁿ, przy założeniu że a jest różne od zera. Ujemny wykładnik oznacza więc, że liczbę odwracamy i zamieniamy wykładnik na przeciwny, dodatni. Przykładowo 2⁻³ = 1/2³ = 1/8. To rozszerzenie definicji nie jest przypadkowe: zostało tak dobrane, żeby wszystkie znane prawa działań na potęgach, na przykład mnożenie potęg o tej samej podstawie, dalej działały poprawnie.
3. Mnożenie i dzielenie potęg o tej samej podstawie
Gdy mnożymy dwie potęgi o tej samej podstawie, wykładniki dodajemy, a podstawę zostawiamy bez zmian. Wynika to wprost z definicji potęgi jako wielokrotnego mnożenia: jeśli aᵐ to czynników , a aⁿ to czynników , to ich iloczyn ma łącznie m + n czynników a. Na przykład 2³ · 2⁵ = 2⁸. Analogicznie, gdy dzielimy dwie potęgi o tej samej podstawie różnej od zera, wykładniki odejmujemy: aᵐ: aⁿ = aᵐ⁻ⁿ. Przykładowo 5⁷ : 5² = 5⁵. Te dwa prawa działają wyłącznie wtedy, gdy podstawy są identyczne. Nie wolno ich stosować do potęg o różnych podstawach, ponieważ 2³ · 3³ nie upraszcza się przez dodanie wykładników, bo podstawy 2 i 3 są różne.
4. Potęgowanie potęgi oraz potęga iloczynu i ilorazu
Gdy potęgę podnosimy do kolejnej potęgi, wykładniki mnożymy. Wyrażenie (aᵐ)ⁿ jest równe a^(m · n). Wynika to stąd, że potęgowanie zewnętrzne oznacza n-krotne powtórzenie mnożenia wyrażenia aᵐ przez siebie, co w sumie daje m razy n czynników a. Na przykład (2³)² = 2⁶ = 64. Osobne prawo dotyczy potęgowania iloczynu i ilorazu: potęga iloczynu dwóch liczb jest równa iloczynowi ich potęg o tym samym wykładniku, a potęga ilorazu jest równa ilorazowi potęg o tym samym wykładniku, o ile dzielnik jest różny od zera. Dzięki temu (2 · 3)⁴ można policzyć jako 2⁴ · 3⁴, co bywa wygodniejsze rachunkowo niż wcześniejsze mnożenie liczb w nawiasie.
5. Pierwiastek arytmetyczny
Pierwiastkiem stopnia n z liczby a nazywamy taką liczbę b, że b podniesione do potęgi n daje a. Dla stopnia parzystego, na przykład pierwiastka kwadratowego, taka liczba b istnieje tylko wtedy, gdy a jest nieujemne, ponieważ żadna liczba rzeczywista podniesiona do potęgi parzystej nie daje wyniku ujemnego. Mówimy wtedy o pierwiastku arytmetycznym: z definicji wybieramy zawsze wynik nieujemny, dlatego √25 to tylko 5, a nie ±5, mimo że również (−5)² = 25. Najczęściej spotykamy pierwiastek kwadratowy, czyli stopnia 2, który zwyczajowo zapisujemy bez podawania stopnia. Pierwiastek sześcienny, czyli stopnia 3, zachowuje się inaczej: jest określony dla wszystkich liczb rzeczywistych, również ujemnych, bo liczba ujemna podniesiona do potęgi trzeciej daje wynik ujemny. Pierwiastek ∛(−8) wynosi −2. Ogólnie, pierwiastek stopnia nieparzystego jest określony dla każdej liczby rzeczywistej, dodatniej, ujemnej i zera, natomiast pierwiastek stopnia parzystego, tak jak pierwiastek kwadratowy, jest określony wyłącznie dla liczb nieujemnych i wtedy właśnie mówimy o pierwiastku arytmetycznym.
6. Potęga o wykładniku wymiernym
Potęgę o wykładniku wymiernym definiujemy za pomocą pierwiastka, co pozwala połączyć potęgowanie i pierwiastkowanie w jeden spójny zapis. Dla liczby a większej od zera oraz liczb całkowitych m i n, gdzie n jest dodatnie, przyjmujemy, że a^(m/n) jest równe pierwiastkowi stopnia z aᵐ, czyli [n]a^m. Wykładnik 1/n oznacza więc po prostu ⁿ√a. Na przykład 8^(1/3) = ∛8 = 2. Podobnie 4^(3/2) = √4³ = √64 = 8. Dzięki tej definicji wszystkie prawa działań na potęgach, poznane wcześniej dla wykładników całkowitych, przenoszą się również na wykładniki wymierne, co znacznie ułatwia przekształcanie wyrażeń zawierających jednocześnie potęgi i pierwiastki.
7. Działania na pierwiastkach
Pierwiastki tego samego stopnia można mnożyć i dzielić, łącząc liczby pod wspólnym znakiem pierwiastka. Pierwiastek stopnia n z iloczynu dwóch liczb nieujemnych jest równy iloczynowi pierwiastków stopnia n z każdej z nich, a pierwiastek stopnia n z ilorazu jest równy ilorazowi pierwiastków, o ile dzielnik jest różny od zera. Te własności działają też w drugą stronę i pozwalają wyłączać czynnik przed znak pierwiastka. Aby wyłączyć czynnik przed pierwiastek kwadratowy, rozkładamy liczbę pod pierwiastkiem na iloczyn, w którym jeden z czynników jest kwadratem liczby całkowitej. √50 zapisujemy jako √(25 · 2), co daje √25 · √2, czyli 5√2. Ważne jest, że pierwiastka sumy nie da się rozbić na sumę pierwiastków: √(9 + 16) wynosi √25, czyli 5, a nie √9 + √16, co dałoby 7.
8. Usuwanie niewymierności z mianownika
Gdy w mianowniku ułamka znajduje się pierwiastek, zwyczajowo przekształcamy taki ułamek tak, aby mianownik stał się liczbą wymierną. Ten zabieg nazywamy usuwaniem niewymierności z mianownika. W najprostszym przypadku, gdy w mianowniku stoi sam √a, mnożymy licznik i mianownik przez √a. Ponieważ √a · √a = a, w mianowniku znika pierwiastek, a wartość całego ułamka się nie zmienia, bo mnożymy przez ułamek równy 1. Ułamek 1/√2 po pomnożeniu licznika i mianownika przez √2 daje √2/2. Gdy w mianowniku występuje suma lub różnica z pierwiastkiem, na przykład a + √b, mnożymy licznik i mianownik przez wyrażenie sprzężone, czyli a − √b. Dzięki wzorowi na różnicę kwadratów mianownik przestaje zawierać pierwiastek, ponieważ iloczyn wyrażenia i jego sprzężenia daje różnicę kwadratów tych dwóch składników.
Najważniejsze wzory
Potęga o wykładniku naturalnym
a^n = a a a_n\ czynników
Pierwiastek arytmetyczny stopnia n
[n]a = b b^n = a, a 0,\ b 0
Potęga o wykładniku zero
a⁰ = 1, a ≠ 0
Potęga o wykładniku ujemnym
a⁻ⁿ = 1/aⁿ, a ≠ 0
Mnożenie potęg o tej samej podstawie
aᵐ · aⁿ = aᵐ⁺ⁿ
Dzielenie potęg o tej samej podstawie
aᵐ/aⁿ = aᵐ⁻ⁿ, a ≠ 0
Potęgowanie potęgi
(aᵐ)ⁿ = aᵐⁿ
Potęga iloczynu i ilorazu
(ab)ⁿ = aⁿ bⁿ, (a/b)ⁿ = aⁿ/bⁿ, b ≠ 0
Potęga o wykładniku wymiernym
a^ mn = [n]a^m, a > 0
Pierwiastek z iloczynu i ilorazu
[n]ab = [n]a [n]b, [n] ab = [n]a [n]b,\ a,b 0,\ b 0
Ćwicz i powtarzaj
- Czy pierwiastek z sumy to suma pierwiastków?
- Jak wyłączyć czynnik przed pierwiastek?
- Jak usunąć niewymierność z mianownika?
- Dlaczego (−2)² i −2² dają różne wyniki?
Szukasz krótkiego przypomnienia lub chcesz sprawdzić obliczenia? Przejrzyj wzory, wyjaśnienia krok po kroku i kalkulatory.
Typowe błędy
Dodawanie wykładników przy mnożeniu potęg o różnych podstawach, mimo że to prawo działa wyłącznie dla tej samej podstawy.
Mylenie potęgi iloczynu z potęgą sumy, na przykład zapisywanie, że (a + b)² jest równe a² + b².
Zapominanie o założeniu, że podstawa jest różna od zera przy przekształcaniu wykładnika ujemnego lub zerowego na postać ułamkową.
Rozbijanie pierwiastka z sumy na sumę pierwiastków, mimo że taka własność nie istnieje dla dodawania ani odejmowania pod pierwiastkiem.
Pomijanie założenia o nieujemności podstawy przy zapisywaniu potęgi o wykładniku wymiernym jako pierwiastka.
Mylenie pierwiastka arytmetycznego z rozwiązaniami równania kwadratowego i podawanie dwóch wartości, dodatniej i ujemnej, zamiast jednej nieujemnej.
Mnożenie licznika i mianownika przez samą liczbę pod pierwiastkiem zamiast przez pierwiastek z tej liczby przy usuwaniu niewymierności z mianownika.
Błędne stosowanie wzoru na różnicę kwadratów przy mnożeniu przez wyrażenie sprzężone, na przykład mnożenie przez to samo wyrażenie zamiast przez wyrażenie z przeciwnym znakiem.
Ćwiczenia z działu
Przejrzyj zadania w szerszym dziale Liczby rzeczywiste.
Powiązane notatki
Zdajesz maturę w 2027 roku? W planie nauki do matury 2027 z matematyki ten temat przypada na październik 2026.